Bureau Buitenland

De afgelopen weken waren vermoedelijk allesbehalve rustig voor de machtige Emirati-prins Tahnoun bin Zayed Al Nahyan. In een eerdere nieuwsbrief introduceerde ik al deze AI-sjeik. Hij opereert in de schaduw van de president van de Verenigde Arabische Emiraten, toevallig ook zijn broer, maar is zelf minstens ook zo’n zwaargewicht.

Sommige plekken zijn zo klein dat je ze makkelijk mist op de kaart, maar symbolisch reusachtig zijn. Het Libanese Bint Jbeil is er zo één. Op slechts drie kilometer van Israël staan huizen die eruitzien alsof de oorlog daar nooit is vertrokken, maar alleen af en toe op adem komt. Bint Jbeil, letterlijk ‘dochter van de berg’, ligt op zo’n zevenhonderd meter hoogte en kijkt uit over het explosieve grensgebied.

Ruim een maand na het uitbreken van de oorlog met Amerika en Israël probeert Iran vooral een andere vijand te verslaan: de eigen bevolking. Met arrestaties, executies en een overdaad aan veiligheidstroepen moet elke vorm van onrust worden gesmoord. Op straathoeken staan controleposten, soms bemand door jongens die eigenlijk huiswerk zouden moeten maken.

Geschiedenis heeft in het Midden-Oosten de vervelende gewoonte om niet alleen te rijmen, maar ook om zich bijna letterlijk te herhalen. Op dit moment bereidt een bont gezelschap van Koerdische strijdgroepen zich, met steun van Washington en Tel Aviv, voor op nieuwe een confrontatie met de Iraanse Revolutionaire Garde. Daarmee keert de schaduw van 1979 terug.

Maar dit technocratisch EU-beleid gaat ook over hoe Europese burgers in slaap worden gesust met taal die geruststellend in de oren klinkt. Terwijl wij kalmeren, glijden er ingrijpende besluiten geruisloos naar binnen.